جګړه (جنګ) د فلسفيانو تر نظره

جنګ که څه هم د انسان د ژوند يو دردناک حقيقت دی، خو داسې ښکاري چې انسان تر اوسه پورې ترې بشپړ خلاصون نه دی موندلی. جګړه له ځان سره درد، وراني، بې‌کوري او ډېر مصيبتونه راوړي. عام خلک عموماً جګړه نه خوښوي، ځکه چې د جګړې تر ټولو لوی زيان همدوی ته رسېږي. څه به کړې چه جګړه خپله د خلکو تر دروازې راشي او انسان اړ شي چې ورسره مخامخ شي. د روسي انقلابي مفکر ليون ټراټسکي يو مشهور قول دی: “تاسو ښايي جګړه خوښه نه کړئ، خو جګړه په تاسو کې دلچسپي لري ” . يعنې که انسان جګړه نه هم غواړي، بيا هم سياسي او تاريخي حالتونه کله کله جګړه په انسان مسلط شي .

که د نړۍ تاريخ ته وګورو، نو وينو چې جګړو هم تاوانونه راوستي دي او کله کله يې بدلونونه هم رامنځته کړي دي. جګړې له يوې خوا تباهي او مرګ راوړي، خو له بلې خوا کله کله د نوو بدلونونو سبب هم ګرځي. له همدې امله ځينې مفکران جګړه د تاريخ يوه تل پاتې برخه بولي. حتی کله چې سوله وي، ځينې خلک دا سوله يوازې د دوو جګړو تر منځ يوه لنډه وقفه ګڼي. له همدې کبله فلسفيانو تل د جګړې د علتونو او مانا په اړه فکر کړی دی.

د لرغوني يونان فيلسوف هېراکلیټس د جګړې په اړه يو مشهور نظر لري. هغه وايي: “جګړه د ټولو شيانو پلار او باچا ده ” . د ده مطلب دا دی چې د نړۍ بدلونونه د مخالفو قوتونو له ټکره پيدا کېږي. لکه شپه او ورځ، ګرمي او يخني، ژوند او مرګ. همدا تضادونه د نړۍ حرکت او بدلون رامنځته کوي. د هېراکلیټس په نظر جګړه ځينې خلک لوړ مقام ته رسوي او ځينې نور کمزوري کوي. دغه فلسفي وايي جنګ ځينې خلک خدايان ګرځوي ،ځنې انسانان ; ځنې غلامان ګرځوي او ځينې ازاد .

بل يوناني فلسفي افلاطون جګړه ښه کار نه ګڼي. د هغه په اند جګړې اکثر د طمع، واک غوښتنې او ناپوهۍ له امله پيدا کېږي. افلاطون باور درلود چې ژوند او جګړه سره يو ځايي روان وي . وايي صرف مرګ د جګړې احتتام لري . يو ښه او عادلانه دولت بايد هڅه وکړي چې جګړې کمې کړي او د سولې فضا رامنځته کړي.

د افلاطون شاګرد ارسطو وايي چې جګړه بايد هدف نه وي. د هغه په نظر جګړه کله کله د سولې د ساتلو لپاره يوه وسيله ګرځېدای شي. يعنې اصلي مقصد بايد سوله وي، نه چه جګړه.

انګليسي فيلسوف توماس هابز وايي که قوي قانون او حکومت نه وي، نو انسانان به د خپلو ګټو لپاره يو د بل سره جګړه کوي. هغه دا حالت د ” هر انسان د بل انسان پر ضد جګړه ” بولي. له همدې امله هغه د قوي دولت ملاتړ کوي تر څو د انسانانو تر منځ دا شخړې مهار کړي .

جرمن فيلسوف نېچې وايي چې مبارزه او مقابله د انسان د ځواک سبب ګرځي. د ده په نظر انسان د ستونزو او مقابلې له لارې قوي کېږي. که په ژوند کې مبارزه نه وي، نو انسان کمزورې کېږي .

کارل مارکس د جګړو اصل د ټولنې په طبقاتي تضاد کې ويني. د هغه په نظر ټولنه په دوو طبقو وېشل شوې ده: شتمن او مزدور. د دې دواړو تر منځ ټکر ته هغه طبقاتي مبارزه وايي. د مارکس په فکر د تاريخ ډېر بدلونونه د همدې مبارزې پايله ده .

جرمن فيلسوف ايمانويل کانټ بيا د جګړې سخت مخالف و. هغه ويل چې انسانان بايد داسې نړيوال نظام جوړ کړي چې تلپاتې سوله رامنځته کړي. د ده په نظر جمهوريتونه او نړيوال قوانين کولی شي د جګړو مخه ونيسي

چينايي پوځي مفکر سن تزو وايي چې تر ټولو ښه بريا دا ده چې جګړه بې له جګړې وګټل شي. يعنې يو هوښيار قوماندان بايد د عقل، سياست او تدبير له لارې جګړه پای ته ورسوي

د ايټلي مفکر ماکياولي وايي چې کله کله د دولت د ساتلو لپاره جګړه ضروري کېږي. د هغه په نظر يو حاکم بايد تل د خپل دولت د دفاع لپاره تيار وي

د اسلامي نړۍ لوی مورخ ابن خلدون وايي چې د قومونو تر منځ جګړې اکثر د “عصبیت” له امله پيدا کېږي. يعنې کله چې يو قوم قوي يووالی ولري، نو واک ته رسېږي او بيا د نورو قومونو سره جګړې رامنځته کېږي. د تاريخ ډېر بدلونونه د همدې قوت او مقابلې پايله ده.
اسلامي فيلسوف فارابي بيا وايي چې د ښه دولت هدف بايد د خلکو نېکمرغي او سوله وي. د هغه په نظر جګړه يوازې هغه وخت سمه ده چې د ظلم مخه ونيسي. که جګړه د واک او لالچ لپاره وي، نو دا د ښه دولت نښه نه ده

په پای کې ويلی شو چې فلسفيانو د جګړې په اړه بېلابېل نظرونه وړاندې کړي دي. ځينې جګړه د بدلون طبيعي ځواک بولي، ځينې يې د انسان د طمع او کمزورۍ پايله ګڼي، او ځينې يې يوازې د سولې د ساتلو يوه وسيله ګڼي. خو د ډېرو مفکرانو هيله دا ده چې انسان بايد د عقل، عدالت او قانون په مرسته داسې نړۍ جوړه کړي چې جګړې کمې شي او سوله زياته شي .

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *

error: Content is protected !!